چهارچوب

amirhnikzad — Sat, 12 Dec 2009 15:59:18 GMT

غزل:

مجسمه ست، ولی پلک می زند، نگران است

از این که پایه ی سیمانی اش کجای جهان است

کجای این کره ی خاک بر سر است، که هرجا

سکوت می شکند، باز کیست مرثیه خوان است؟

نگو؛ که بوی تعفن گرفته است نسیمی

که از دهان جسدهای باد کرده وزان است

مجسمه ست، ولی هرچه هست قلب که دارد

که اعتراف کند این جسد هنوز جوان است

همین دو چشم برایش بس است تا بهراسد

دو راهرو که در آن کفش های مرگ دوان است

و گردنی که چه بهتر که عاجز است بچرخد

به سوی منظره ی پشت سر که بدتر از آن است-

که ذهن ساده اش از ظلم قادر است بفهمد:

از آن عذاب که در خنده ی شکنجه گران است

...و کاش پنجه به چشمش بیفکنند کلاغان

که رد ناخنشان روی صورت همگان است

amirhnikzad — Sun, 01 Nov 2009 18:04:18 GMT

غزل:

چرخید زن... و پوشیه را پس زد تا توی خانه ی پدرش باشد

تاریخ موی اوست که بیرون ریخت بهتر که چادری به سرش باشد

□□□

از روزنامه پیرهنی تن کن پیراهنی برای درآوردن

تا هر ورق که دور می اندازیم آزادی اولین خبرش باشد

...نه یک خبرنگار نه یک عکاس مردم چرا به چشم نمی آیند؟

حیف است حرف های مهمم، کو جمعیتی که منتظرش باشد؟

ما باز ماندگان بشر هستیم مطرود، ساکن کره ای تاریک

زندان کوچکی ست که شک داری دنیا هنوز پشت درش باشد

□□□

چرخید زن: چه پنجره ی خوبی ست رو به گذشته ی پدرم باز است

این جا چقدر حادثه می بینی بی آن که ترسی از خطرش باشد

amirhnikzad — Thu, 03 Sep 2009 07:24:18 GMT

غزل:

تلویزيون؛ كه داشت روباهی میجويد استخوانِ پايش را

ناگهان خون به دوربين پاشيد ...و سياهي گرفت جايش را‍

برق رفته ست، شمع روشن کن نذر کن مرده باشد آن روباه

زجر از اين بيشتر؟ كه صدها چشم دوره كردند انزوايش را

نکند اين سياهی از شب نيست همه جا ردّ پای روباه است
شمع از زير صورتت که گذشت ديدم آن لحظه چشمهايش را

استخوان در گلوی من مانده ست و تو خود را در انزوا خوردی

عشق، تعليقِ دام و روباه است خوب بازی کن اين نمايش را

زنگِ در؛ کيست؟ شايد آن روباه با سه پا آمده ست خانه ی تو

...گوشم از خنده هات پر شدهاست می شود کم کنی صدايش را؟

amirhnikzad — Sun, 26 Apr 2009 08:40:18 GMT

سه رباعی:

موسیقی آب بستر ابریشم

خورشید، پرنده ها، درختان پیشم

...ناگاه من و اتاقکی در بسته

دارم به فضای باز می اندیشم؟

مانند تنی پی سری می گردد

هر جمله که حول اگری می گردد

چه نور چه سایه، تا به چشمم برسد

کوری ست که دنبال دری می گردد

تا ذهن تو را اسیر صورت بکند

آن قدر نگاه کن، که کورت بکند

آینده که هر چه داشتی از تو گرفت

حال آمده از گذشته دورت بکند

amirhnikzad — Wed, 11 Mar 2009 19:11:18 GMT

غزل:

پیچید توی کوچه و تنهایی از اجتماع بی همه کس برگشت

آهسته رفت تا دم در - « اینجاست؟ » یک لحظه مکث کرد سپس برگشت

پس در پی چه بود؟ نمیدانست شاید زنی که منتظرش باشد

در کوچه رفت و برق نزد چشمی از پشت هیچ پنجره، پس برگشت

در آبِ جوی عکس خودش را دید از کی درخت بود؟ به خود لرزید

هر برگ تیغهای شد و خود را زد هر شاخه اش به قصد هرس برگشت

لای دو میله داشت جلو می رفت پرهاش رنده می شد و رد میشد

رد شد... به بالهاش نگاهی کرد تف کرد بر زمین به قفس برگشت

amirhnikzad — Wed, 11 Feb 2009 17:48:18 GMT

غزل:

یک گوشه اش بایست، قدم بردار
- «یک... دو...سه...»
می رسی طرف دیگر

دیوار رو به روت چه نزدیک است در باز نیست تا بپری با سر

تلفیقی از سیاهی و خاموشی دنیای پشت پنجره تاریک است

با ناخنت بکش به تن دیوار یک پنجره به منظره ای بهتر

آویخته ست از وسط سقفش مثل سری بریده چراغی زرد

دور و برت نشسته به خون خواهی دیوارها: چهار زن بی سر

-«قفل است در؟ ...نه نیست!»
نمی دانی دور اتاق یکسره می چرخی

هرگز به دستگیره نبردی دست از ترس این که قفل نباشد در

amirhnikzad — Fri, 23 Jan 2009 21:03:18 GMT

غزل:

وسط فرش، ماهی کوچک زیر لب موج را صدا می کرد

رو به رو قاب عکسی از دریا: دختری پا در آب ها می کرد

پسر از کنج قایقش برخاست چشم از دورها به دختر دوخت

در دلش مثل این که یک ماهی توی تنگی جنون به پا می کرد

توی قایق نشست سرچرخاند پرده ای سرخ روی دریا بود

بدن آفتاب سوخته ای صاف سوی افق شنا می کرد

چک چک ِ آب از کناره ی قاب باد برخاست خانه پر شد از آب

ماهی از فرش کنده شد چرخید همه را موج جا به جا می کرد

تنگ خالی، جنازه ی ماهی، رو به رو قاب عکسی از دریا:

دختری داشت تار مویش را در کف موج ها رها می کرد

amirhnikzad — Sun, 11 Jan 2009 20:12:18 GMT

"کان الله و لم یکن معه شیئ و الان کماکان"

جسمی است بی نشان که در او جان هیچ
جانی که نیست سلسله جنبان هیچ

از آن اسیر، غیر غل و زنجیر
دیگر نمانده است به زندان هیچ

زندان مگو خرابه ی گورستان
گردش به جز هراس نگهبان هیچ

چرخی ست روزگار که آسودن
بر خود روا نداشت بر انسان هیچ

دیگر مگو به شوق سفر برخیز
بنشین که نیست عرصه ی جولان هیچ

هم بادبان شکسته و هم قایق
دریا و موج و ورطه و طوفان هیچ

این غنچه پشت پنجره می پژمرد
چنگ خزان و سوز زمستان هیچ
□□□
مانده ست گوشه ای اثری از او
نقشی که نیست جز خط بطلان هیچ

جسم من است و نیست در او جان هیچ
جان من است و نیست به سامان هیچ

جسمم هزار پاره و پوسیده
روحم رها میان هزاران هیچ

آنسان که بعد قحط نمی روید
در باغ ها به غیر بیابان هیچ،

آنسان که بعد سیل نمی خشکد
در ده به غیر کلبه ی ویران هیچ،

آنسان که بعد جنگ نمی ماند
از شهر غیر یک دو خیابان هیچ:

صد سال بعد در چونین روزی
از ما جز استخوانی و دندان هیچ

گویی نبوده ایم چنین هرگز
آری نبوده ایم بدین سان هیچ
□□□
بدرود ای تمامت من در تو
بدرود ای تو این همه من آن هیچ

ای بر خطوط خواهش لب هایم
جز بوسه ی تو نقطه ی پایان هیچ
□□□
از سرنوشت گفتم و رنجیدی
خود را برای هیچ مرنجان هیچ

این کمترین همیشه همین بوده ست
فرقی نکرده است به دوران هیچ

معشوقه ی منی تو مرنج از من
اشک این چنین مریز به دامان، هیچ

گیسو گره بزن که نمی بینم
جز خواب های تار و پریشان هیچ

بس کن که بعد بوسه نمی ماند
از شرم جز دو چشم پشیمان هیچ

بس کن که بعد خواب نمی گنجد
روحی در این دوپیکر عریان هیچ

کنت و لم یکن معک شیئیٌ
کون و مکان بی تو کماکان هیچ

هیچ است هر چه هست و فراوان هیچ
گویی دو عالم است دو چندان هیچ.

amirhnikzad — Fri, 21 Nov 2008 09:38:18 GMT

غزل:

آمد و نشست روی صندلی، رد نور از برابرش گذشت

رفت و ایستاد پشت پنجره از کنار میز شوهرش گذشت

خیره شد به کوچه: عابری رسید، خیره شد به کوچه: هیچکس نبود،

خیره شد به کوچه: او گذشته بود؟ یا خیال بود و از سرش گذشت...

فندکش که در هوا جرقه زد دود حلقه حلقه از لبش گریخت

دست را که پشت گردنش گذاشت از میان گیسوی فرش گذشت

عابری قدم به کوچه ای گذاشت دید یک نفر کنار پنجره ست

بی خیال راه را ادامه داد تا از انتهای دیگرش گذشت

amirhnikzad — Mon, 20 Oct 2008 13:35:18 GMT

"تو را چه باید خواند ای بهار بی منت
تو را چه دانم گفت ای بهشت بی دربان"
فرخی سیستانی

غزل:

نشسته سایه ای کنار سایه ای

گدای دل شکسته ای کنار پله های خانه ای

کلاغ خسته ای به روی شاخه ای

نشسته است سایه ای کنار سایه ها

یکی دو خانه این طرف

یکی دو خانه آن طرف

...و جوی تیره ای میان شان رها

شبیه خط کشی ست بند بند خشک جوی

که از وسط دو نیم کرده است کوچه را

نگاهی از دریچه ای به سوی او

به روی سنگ چین جوی کودکی گذاشت پا

یکی دو گام زد، زمین که خورد ایستاد

دوید از ابتدای کوچه سوی انتها

نشسته است سایه ای کنار سایه ای

دری برابر دری

...و من در انزوا...